www.wita.warszawa.pl

Przysiadł na desce rozdzielczej naprzeciwko mnie. - Kur¬de, coś ty jej zrobiła? W kółko powtarzała, że nie potrafi cię ochronić, że Piscary będzie na nią zły i że nie wie, co zrobi, jeśli odejdziesz. - Zrobił zmartwioną minę. - Rache? Może powinnaś się wyprowadzić. To jest zbyt dzi¬waczne, nawet jak na ciebie.. Księżyc wschodził teraz nad domem Marty, co znaczyło, że jest już jesień. Na chwilę zakryła go chmura, a gdy odpłynęła, nie był już ten sam co przedtem - na jego talerzowatej twarzy widać było okrągły cień, najpierw wąski, potem coraz większy. Wszystko działo się za szybko, ledwie skręt zdążył przejść jedną kolejkę. Potem księżyc zniknął, została po nim brunatna dziura wycięta w niebie, wypalone kółko. Zapadło jakieś pełne niedowierzania milczenie, trwało krótko, kilka sekund, kilkanaście, tyle ile sama ciemność na twarzy księżyca. W tym krótkim momencie rozbłysły gwiazdy; niebo było ich pełne. Nigdy nie wydawały się nam takie jaskrawe. Stały ułożone w sensowne figury, w cyfry, symbole, figury geometryczne, a nawet znaki drogowe. Można je było czytać, jak się chciało. Można było w nich zobaczyć komiksowe historie, te, do których przyzwyczaiło się myślenie: Prometeusz uwalnia Andromedę, powiewa warkocz Bereniki, Lutnia Apollina szybuje w przestrzeni, dźwięcząc z tęsknoty do ludzkich palców. Można je było wziąć za kawałek tekstu napisany brajlem, za nieskończone szeregi zero-jedynkowego kodu albo za ekran komputera z wieloznacznymi ikonami. Gdybyśmy tylko mieli wielką myszkę, supermysz, żeby kliknąć na jednej z tych ikon, a wtedy otworzyłyby się inne nieba, o zupełnie niespodziewanym przeznaczeniu, zadziwiające, wciągające w siebie jak ta gra dzieci z komputera. Moglibyśmy wtedy w nie zagrać, wciągnęłyby nas i zabrały nam sen. Bylibyśmy w nich innymi ludźmi, przydarzałyby się nam historie niewiarygodne i całkiem zwyczajne. Umieralibyśmy, jak to w grze, setki razy i wciąż mielibyśmy w zapasie nowe życia, rozwieszone w przestrzeni i czasie mapy wędrówek między ciemnością a światłem.. - O mój Boże – jęknęła. – Ja go znam!. Go. 1 uczucie lekkości. Do tego stopnia, że gdy Neferet zwróciła się twarzą do ognia, który płonął w środku sali, i reszta zgromadzonych zwróciła się do wewnątrz kręgu, musiałam zatykać sobie usta by nie śmiać się na cały głos. Po drugiej stronie ognia stał ten niesamowicie przystojny poeta i trzymał w ręce wielką fioletową świecę.. - W północnej dzielnicy otworzyli właśnie nowy klub – powiedział kierowca, cały czas żując głośno gumę. – W tym tygodniu ciągle tam jeżdżę, dziś wieczorem byłem już dwa razy. To musi być modne miejsce. Nazywa się La Notte.. Widziałam to twoje draśnięcie na własne oczy. Miałeś rację, nie byliście tam sami, patrzyłam na. Nie potrafiłam ukryć zdziwienia.. - Światło z ich kurtek, powiększone przez celownik, załatwi sprawę - uznał Tommy.. Kochanego synka. Pewnie bardziej spodobałby im się ktoś taki jak Amy..